مسبی
قطع نخاعي ها مي توانند روي پاهاي خود راه بروند

قطع نخاعي ها مي توانند روي پاهاي خود راه بروند

ثبت: 1391/8/17   ویرایش: 1391/8/18
بازديد: 1,438
نویسنده: morrientez

فلج شدن به دليل آسيب هاي نخاعي ديگر به معني يک عمر روي صندلي چرخ دار نشستن نيست. اين را گروهي از محققان مي گويند که موفق شده اند با کاشت يک ايمپلنت الکتريکي حرکت را به پاهاي مردي که چندين سال پيش فلج شده برگردانند و به او اجازه دهند بدون نياز به کمک بايستد، حتي زماني که جريان الکتريکي از کار افتاده است.



اندرو ميس که ساکن لوئيس ويل در کنتاکي است، مي گويد: «ناگهان متوجه شدم مي توانم انگشت کوچک پايم را حرکت دهم، اين تجربه زندگي من را تغيير داد». اين تجربه توسط ايمپلنتي ايجاد شده که به نظر مي رسد ارتباطات خاموش (غيرفعال) نخاع را در منطقه آسيب ديده به شکل دائمي تقويت کرده يا حتي موجب ايجاد ارتباطات تازه اي شده که بدون نياز به محرک الکتريکي نيز مي توانند پيام هاي عصبي را انتقال دهند.


به گزارش نيوساينتيست، نتايج اين تحقيق خبر از تحولاتي انقلابي در آينده مي دهد چون نشانه اين است که مناطق آسيب ديده نخاع حتي سال ها پس از تخريب مي توانند فعاليت خود را از سر بگيرند.




مطالعات پيشين که روي حيواناتي که از ناحيه نيم تنه پايين خود فلج بوده اند، انجام شده نشان مي دهد تحريکات الکتريکي پيوسته اي که نخاع آنها را در منطقه اي پايين تر از بخش آسيب ديده تحت تأثير قرار داده، به حيوان کمک کرده روي چهارپاي خود بايستد يا حتي عضلات خود را به حرکت درآورد. محققان مي گويند اين تحريکات به اين دليل موفقيت آميز بوده که اطلاعات مربوط به حس عمقي (درک موقعيت بدن و حرکت ماهيچه ها) را به نخاع انتقال داده و در مقابل داده هاي مورد نياز براي حرکت و واکنش به شرايط را از نخاع و بدون دخالت مغز به اين ماهيچه ها منتقل کرده است.


سال گذشته سوزان هارکما و کلاديا آنجلي از مرکز توانبخشي فريزر و دانشگاه لوئيس ويل در کنتاکي تلاش کردند با روشي مشابه پاسخ انسان هايي را که فلج شده اند به تحرکات الکتريکي در منطقه اي پايين تر از بخش آسيب ديده نخاع بررسي کنند. آنها بيماري را انتخاب کردند که از سال 2006/1385که در نتيجه تصادف با يک خودرو فلج شده بود، هيچ فعاليت حرکتي در منطقه پايين تر از بخش آسيب ديده نخاع او در ناحيه گردن ثبت نشده بود.




معالجات متعدد فيزيوتراپي نتوانسته بود به اين بيمار کمک کند؛ اما زماني که آرايه اي شامل 16الکترود در بخش پاييني نخاع او قرار گرفت تا اعصاب اين منطقه را با فعاليت الکتريکي پيوسته تحريک کند، اين بيمار توانست براي اولين بار وزن بدن خود را تحمل کرده و روي پاهاي خودش بايستد.


اتفاقات غيرمنتظره ديگري هم در راه بودند. اين بيمار پس از 7ماه توانست انگشت کوچک پاي خود را زماني که الکترودها فعال بودند به حرکت درآورد. آنجلي مي گويد: «او توانست انگشت خود و حتي قوزک پايش را به حرکت درآورد. اين اتفاق نشان مي داد فرمان هاي اختياري مغز نيز از منطقه آسيب ديده نخاع عبور کرده و به ماهيچه ها رسيده اند».




اين فرد در طول زمان توانست کنترل مثانه خود را به دست آورد و يک زندگي جنسي طبيعي داشته باشد، علاوه بر اين بدن او بهتر مي توانست دماي خود را کنترل کند. تمامي اين تغييرات نشان مي دادند زماني که الکترودها فعال هستند داده هاي عصبي دارند از مغز به بخش هايي از بدن فرد مي رسند که پيش از اين دسترسي به آنها ممکن نبوده است.


رجي اجرتون از دانشگاه کاليفرنيا در لوس آنجلس که يکي ديگر از همکاران اين تحقيق بوده، مي گويد: «ما فقط مي خواستيم با استفاده از حس عمقي فرد به نخاع کمک کنيم که به او اجازه ايستادن بدهد. اصلا فکر نمي کرديم تحريکات الکتريکي بتوانند ارتباطي ميان مغز و نخاع ايجاد کنند. مي توانيم اين تغيير را ناشي از ايجاد ارتباطات تازه در منطقه آسيب ديده بدانيم؛ اما از آنجا که شاهد چنين تغييري در حيوانات نبوده ايم، بايد دليل ديگري براي آن پيدا کنيم. توضيح امکان پذيرتر نقش تحريک الکتريکي در افزايش شدت آستانه پيام هاي عصبي و رسيدين آن به حدي است که موفق شده پيام هاي مغز را براي ماهيچه ها بفرستد. شايد در اين منطقه ارتباطات خاموشي وجود دارند يا سلول هاي عصبي که به دليل آسيب ديدگي نمي توانند به تنهايي فعال شوند و اين تحريکات الکتريکي پيام هاي ارسالي توسط آنها را تقويت کرده و به حد آستانه ارسال پيام ها رسانده است».


آنجلي و همکارانش امکان ديگري را پيش بيني کرده اند، آنها حدس مي زدند اين اعصاب حسي باشند که به کمک بيمار آمده اند تا علاوه بر حس کردن دوباره پاهاي خود بتواند به کمک آنها حرکت کند. آنها از ميس و داوطلب ديگري که دچار فلج اعصاب حسي و حرکتي شده بود خواستند از ايمپلنت استفاده کنند. هر دوي اين افراد در هنگام روشن بودن دستگاه قادر به حرکت پاهاي خود بودند.


در طول زمان اين دو بيمار و داوطلب سومي که به آنها اضافه شده بود، توانستند پاها و حتي انگشتان پاي خود را حرکت دهند. تمرين ها باعث شدند اين افراد بهتر بتوانند همکاري کنند و با قدرت بيشتري به حرکت ادامه دهند. پس از 4ماه تمرين از ميزان تحريک مورد نياز براي حرکت آنها نيز کاسته شده بود.


آنجلي مي گويد شگفتي بزرگ هنوز در راه بود. سه ماه بعد در حين تمرين ها ديديم ميس مي تواند در حالي که بدنش هيچ سيگنال خارجي دريافت نمي کند، پاهاي خود را حرکت دهد. انتظار نداشتيم در چنين زمان کوتاهي اين نتيجه عالي را بگيريم». اجرتون مي گويد: «حالا به اين نياز داريم که ببينيم چطور مي توانيم ارتباطات خاموش را به آستانه ارسال پيام ها برسانيم. دستگاهي که از آن استفاده کرديم سي سال پيش و براي سرکوب احساس درد در بيماران ساخته شده بود، شايد ايمپلنت هاي تازه بتوانند سريع تر ما را به جواب برسانند».


آنجلي مي گويد: «درحال حاضر هيچ کدام از داوطلبان نمي توانند بدون استفاده از تکيه گاه حرکت کنند؛ اما آزمون ما نشان مي دهد حتي در کساني که سخت ترين آسيب هاي نخاعي را تجربه کرده اند، مي توان به فعال کردن ارتباطات خاموش اميدوار بود».




منبع: http://www.persianpersia.com/health/details.php?articleid=13460&parentid=63&catid=64

امتیاز دهی به مقاله




نظرات   (0 نظر)
مرتب سازی بر اساس:

 

شما می توانید درباره قطع نخاعي ها مي توانند روي پاهاي خود راه بروند نظر دهید یا سوال بپرسید:

  کد امنیتی

کلمات کلیدی: سلامتي ، قطع نخاع ، ايستادن قطع نخاع ، ويلچير ، الکترود ، بيمار قطع نخاعي ، سلامت ، کنترل پا ، ايستادن
اشتراک گذاری این مطلب در لینکدین   اشتراک گذاری این مطلب در فیس بوک   اشتراک گذاری این مطلب در تویتر   اشتراک گذاری این مطلب در کلوب   اشتراک گذاری این مطلب در گوگل بوک مارک   اشتراک گذاری این مطلب در یاهو   اشتراک گذاری این مطلب در گوگل پلاس وان   ارسال این مطلب به ایمیل دوستان   محبوب کن - فیس نما
اشتراک گذاری