مسبی
خلاصه اي از آرامگاه داريوش بزرگ

خلاصه اي از آرامگاه داريوش بزرگ

ثبت: 1391/7/21   ویرایش: 1391/7/21
بازديد: 1,430
نویسنده: sima5862

آرامگاه داريوش بزرگ گوري صخره‌اي در کوه حاجي‌آباد نقش رستم است که در بلنداي 26 متري از تراز زمين جاي گرفته‌است و سنگ‌نبشته‌اي در اين مزار جاي دارد که نشان مي‌دهد گورگاه از آن داريوش يکم است. داريوش بزرگ در اکتبر 486 پيش از ميلاد درگذشت و در اين آرامگاه که در دل کوهي سنگي تراشيده بود، جاي گرفت. وي در سال 522 پيش از ميلاد به تخت نشست و پس از 36 سال پادشاهي، به مرگ طبيعي درگذشت.
گويا داريوش ساخت آرامگاه خود را هم‌زمان با ساخت کاخ آپاداناي شوش و تخت جمشيد در سال 519 پيش از ميلاد آغاز کرده و ساخت آن روزگاري پيش از مرگش پايان يافته‌بود. با رويکرد به اينکه گذشت سده‌ها، بيش از 5 متر خاک در پاي صخره انباشته‌است، در گذشته اين آرامگاه بلندتر و پرهيبت‌تر از امروزه بوده و بلنداي آن به 38 متر مي‌رسيده‌است.پيکره و گستره? نماي بيروني آرامگاه و ويژگي‌هاي دروني آن، سراسر نوآوري است.
نماي بيروني آرامگاه که در صخره‌اي به بلنداي 60 متر کنده شده، همانند چليپايي است با بلنداي 22 متر که پهناي هر يک از بازوان آن، 10?90 متر است. در بخش بالايي آرامگاه، داريوش بر اورنگي که مردم سرزمين‌هاي گوناگون بر دوش دارند، ايستاده و نماد فروهر بر فراز او و آتشدان شاهي در برابرش کنده‌کاري شده‌اند. درون آرامگاه 9 گور وجود دارد که نشان مي‌دهد افزون بر داريوش، نزديکان وي نيز در آنجا آرميده‌اند. بخش بيروني آرامگاه داراي دو سنگ‌نبشته به زبان‌هاي فارسي باستان، عيلامي و اکدي است که آوا و گفتاري مانند وصيت‌نامه و اندرزنامه دارد.
کوه حاجي‌آباد و پيرامون نقش رستم در بين مردم بومي به حسين کوه، کوه استخر يا کوه نِفِشت نامور است ولي کتزياس از آن با نام کوه دوگنبدان ياد مي‌کند و مي‌گويد: «داريوش فرمان داد تا در کوه دوگنبدان آرامگاهي درآوردند. اين کار چنانکه خواست وي بود، انجام شد» ديودور سيسيلي (کتاب 17، بند 71) نيز آرامگاه‌هاي نقش‌رستم را اين گونه ياد کرده‌است که راهي براي ورود به آرامگاه‌ها نبوده و تابوت را با کمک ابزارهايي به درون آرامگاه وارد مي‌کرده‌اند.
ديواره‌هاي دوجانب شاخه? بالايي صليب نيز داراي نقش هستند که سه نقش در سمت چپ و سه نقش در سمت راست، تراشيده شده‌است. از اين نقش‌ها، دو نقش داراي کتيبه‌اند؛ يکي نگاره? گئوبروه که نيزه‌اي در دست دارد و به‌واسطه? کتيبه‌اي سه‌زبانه که در بالاي سرش نوشته شده، گئوبروه، نيزه‌دار داريوش‌شاه شناسانده شده‌است و ديگري اسپه‌کانه، که تبرزيني در دست راست و کماني در دست چپ دارد و اسپه‌کانه? کماندار، که تبرزين داريوش‌شاه را حمل مي‌کند معرفي شده اما از هويت چهار نقش ديگر اطلاعي در دست نيست ولي چون گئوبروو و اسپه‌کانه دو تن از نجباي هفتگانه هخامنشي‌اند که در کشتن گئومات و به شاهي رساندن داريوش، نقش داشته‌اند. مي‌توان يقين کرد که چهار شخص ديگر منقوش بر ديواره‌هاي کناري هم، از نجباي هفتگانه هخامنشي همراه داريوش بوده‌اند.
داريوش در مقام فرمانروايي جهاني، در بالا و کنار ديواره? بيروني آرامگاه خود با دو نبشته? بزرگ که هريک به سه زبان فارسي باستان، عيلامي و اکدي نوشته شده، وصيتي معنوي از خود برجاي گذاشته که در تاريخ خاورميانه بي‌مانند است. نخستين نبشته در قسمت بالايي است و به DNa مشهور است و دومي بر کنار درگاه ورودي آرامگاه کنده شده و به‌نام DNb معروف مي‌باشد. هردو نوشته جنبه? شاعرانه دارند و تجلي موثري از شخصيت و نبوغ داريوش‌اند و خصوصيات وي را به نيکي روشن مي‌سازند.او نبشته‌اش را به دو بخش تقسيم کرده‌است. يکي نبشته‌اي همگاني و بيطرفانه (DNa) و ديگري، نوشته‌اي شخصي(DNb).
در زير متن عيلامي، سنگ‌نبشته‌اي بيست و پنج سطري به خط آرامي وجود دارد که ارنست هرتسفلد در سال 1923 آن را تشخيص داد ولي اين نبشته بسيار آسيب ديده و نمي‌توان چيز زيادي از آن دريافت اما والتر هنينگ در سطر چهارم آن، نام سلوکوس را تشخيص داد، بنابراين مي‌بايست پيشينه? اين سنگ‌نبشته به 312 تا 305 پيش از ميلاد يعني نزديک به دويست سال پس از ساخت آرامگاه، باشد.
داريوش در سنگ‌نبشته? DNa که داراي شش بند است، نخست اهورامزدا را ستايش مي‌کند و اعلام مي‌دارد که قدرت و شاهي را اهورامزدا به وي بخشيده‌است، پس از آن خود را معرفي مي‌کند، سرزمين‌هاي فرمانروايي اش را نام مي‌برد و تاکيد مي‌کند که چون اهورامزدا اين سرزمين را آشفته ديد، شاهي به آن ارزاني داشت، آنگاه در بند پاياني از ديگران مي‌خواهد که از فرمان اهورامزدا پيروي کنند و شورش نکنند!
آشکار است که نه فقط وفاداري به شاه و حمايت از او خواست اهورامزدا معرفي مي‌شود، بلکه همه? اعمال و اراده‌هاي شاه نيز با تاييد ايزدان است.
کتيبه? DNb:
در سنگ‌نبشته? DNb که در ميان ستون‌هاي آرامگاه جاي دارد، داريوش با صراحت بيشتري از خود واهدافش مي‌گويد. اين نبشته? داريوش، به‌صورت غريبي، شخص داريوش را در مرکز همه? انديشه‌هاي سرزمينش قرار مي‌دهد.
داريوش در اين سنگ‌نبشته که 12 بند دارد، پس از ستايش اهورامزدا، مي‌گويد:
« به‌خواست اهورامزدا من چنينم که راستي را دوست دارم و بدي را دشمن!
دوست ندارم که توانا بر ناتوان ستم کند يا بزرگي از زيردستي زور بشنود.
هر آنچه زيباست، من آن را دوست دارم!
من دوست و بَرده? دروغ نيستم، تندخو نيستم.
حتي وقتي خشم مرا فرا مي‌گيرد، با اراده‌ام آن را فرومي‌نشانم. »
به گفته? خانم هايدماري کخ، چنين بيانيه‌اي از زبان يک شاه در سده? ششم پيش از ميلاد به معجزه مي‌ماند.
داريوش در ادامه? سخنانش اشاره مي‌کند که به هرکس فراخور کاري که کرده‌است، پاداش يا کيفر مي‌دهد و از کسي که در حد توانش کار کند خشنود است. او از هوش بالا و توانايي‌هاي جسمي‌اش مانند توانايي اش در نبرد تن‌به‌تن، کاربرد هر دو دست و پا، سوارکاري، کشيدن کمان و نيزه‌زني مي‌گويد و تاکيد مي‌کند که نيزه‌زني و کمانداري‌اش چه در حالت سواره و چه پياده خوب است.




منبع:

امتیاز دهی به مقاله




نظرات   (0 نظر)
مرتب سازی بر اساس:

 

شما می توانید درباره خلاصه اي از آرامگاه داريوش بزرگ نظر دهید یا سوال بپرسید:

  کد امنیتی

کلمات کلیدی: داريوش بزرگ ، داريوش کبير ، ارامگاه داريوش ، تاريخ ، در مورد داريوش ،
اشتراک گذاری این مطلب در لینکدین   اشتراک گذاری این مطلب در فیس بوک   اشتراک گذاری این مطلب در تویتر   اشتراک گذاری این مطلب در کلوب   اشتراک گذاری این مطلب در گوگل بوک مارک   اشتراک گذاری این مطلب در یاهو   اشتراک گذاری این مطلب در گوگل پلاس وان   ارسال این مطلب به ایمیل دوستان   محبوب کن - فیس نما
اشتراک گذاری